Güllerin dikenlerini yolar,
Papatyalar koparırdım;
Her defa da daha da kırılarak
Bedduaları – sevmiyor – çıkması.
Başardılar da sevmedin, sevemedin sen beni.
Artık ihtiyacım yok sevdiğime inanmana,
Artık ihtiyacım yok sana, aynalar yetiyor,
Seni kıramadığım için kırdığım aynalar…
Uğruna döktüğüm gözyaşlarımın intikamı;
Şimdi hüküm karanlık, konuşan yağmur.
Yağmurun sesini duyuyor musun?
Hesap sorar gözlerimden.
Şimdi kesildi bilekler, film son bulur.
Hangimiz hangimizi kaybettik?
Üzgünüm anne…
-/Mayıs/2014
gunumedair.com 