Bir Vapur varmış yüzen Ege’de…
Demiri küsmüş denize,
Yalnız bir Vapur varmış Ege’de…
Fırtınalar görüp geçirmiş güvertesinde.
Yolcusu varmış bir de,
Şairmiş, aşıkmış denize.
Yağmur yağarmış yanaklarına da her gece;
“Ben değil kalem ağlıyor” diyerek de,
Atarmış suçunu mürekkebin üzerine…
Bir gün bir dalga belirmiş iskelede,
Almış götürmüş aşığı denize.
Mürekkepli sayfalar uçuşmuş rüzgarın gücüyle,
Martılar ile birlikte…
Demiri de barışmış o an denizle,
Şairi kavuşturdu aşkına diye…
Mezar taşıymış meğer Vapur Ege’de…
-/Eylül/2015
gunumedair.com 