Bir meltem eser havalandırırdı saçlarımı
Dalga dalga vururdu yüzüme yalnızlığımı
Her akşam, ufuk kızıla boyardı boğazımı
Bir çaputla bağlardım, yanardağlar kıskanırdı
Yalnızca mürekkebin yansımasında izlerdim yıldızları
Daha parlak gözükürlerdi, gece kıskanırdı
Dolunayı çizmeye çalışırken kirletirdim hep sayfaları
Hangi kılıç keserdi ki kınını?
Sayfalarım keserdi parmaklarımı
Sevmezdi kızılı kalemim gelmezdi elime, utanırdı
Ah o yıldızlar, neden öyle uzaktalardı?
Almazdı aklım, anlamazdım hiçbir yanını
Güneş oluncaya dek aydınlatan hayatı
07/Ekim/2019
gunumedair.com 