Tuzdan, Yağmurdan

Bu vakitte kimsesiz kalıp sokağa düşüyor fikirlerim

Delidanalar gibi tepişiyor, koşuşturuyorlar etrafta

Terliyorlar bez sıkıştırıyorum arkalarına, daha çok

Terleyip denize atlıyorlar cumburlop

Üşüyüp meşaleler söndürüyor, ampuller kırıyorlar üzerlerinde hadsizce

Yanıp yanıp sönüyor, susuyor meydandaki çeşmeye ağızlarını dayıyorlar

Kana kana kanı içiyorlar, mutluluktan

Havaya uçuyorlar nefes alamayıp, sonra

Ölmediklerini anlayıp çakılıyorlar yere hüzünlü dolu taneleri gibi

Tuzla buz oluyorlar parçalanıp soğuktan donuyorlar

Kardan korkuyor, güneşten korkuyorlar

Yıldızdan, aydan, buluttan korkuyorlar

Hele tuzdan, yağmurdan it gibi tırsıyorlar

Ne ölmeyi becerebiliyorlar ne de yaşamayı

Ne var olabiliyorlar adam akıllı ne de yok yarım yamalak

Eksik olmasınlar, onlar bensiz olurlar da ben onlarsız ben olamam

Yoksa kim, getirir aklımı başıma oynata oynata yerinden

Kimsesiz sokaklarda sürter gecenin bu vaktinde