Çocuk Olmak

Çocuk olmaktan daha güzel sayılabilecek çok az şey var sanırım dünyada. Hepimiz eminim ki çocuk olduğumuz bir dönemden güzel bir anıya sahibizdir. En kötü çocukluğu bile yaşamış, aileleri dağılmış, yeniden kurulmuş, yoksulluk içinde yaşamış, en sevdiği oyuncağa hiçbir zaman sahip olamamış veya en sevdiği yemeği bir daha asla yiyememiş olanlarımızın bile çocukluğundan bugünlere kadar içindeki kutuda sakladığı bir güzel anısı vardır. Bu yazı o güzel anıların hatırına yazılmış olsa da tek bir güzel anıdan dahi bahsetmeyecek maalesef. Neyse, önden buyur devam edelim. Öncelikle çocukluk denen şeyi tanımlamamız daha iyi olacak sanırım.

Çocukluk dediğimiz evreyi belli bir yaş aralığına sığdırmamız mümkün müdür sizce? Yani insanlar yalnızca belli bir zaman aralığında mı çocukluk yapıyorlar? Mesela sen, sevgili okuyucu, ben bu iki soruyu sorduktan sonra koca bir adam veya kadın olmana rağmen yaptığın çocuklukları düşünmedin mi? Ya da senin yanında çocuklaşmana izin vermekle kalmayıp seni zaman zaman çocuk olmaya zorlayan kişiyi veya olayı hatırlayıp hafifçe tebessüm etmedin mi? Etmediysen vay haline, seni ben bile kurtaramam kader ortağım. Bu yüzden senin hakkında yazıp kendimi hiç yormayacağım çünkü ben çocuk olduğum zamanlarda bile kendimden bahsetmeyi sevebilen biri olmadım hiç. Gel anlaşalım seninle ve senin de koca bir adam veya kadın olduğunu düşünelim suratına hafif bir tebessüm ekleyerek. Umarım bu varsayımımdan ötürü bana darılacağını düşünmez kimseler çünkü esas gerçek ikimizin arasında kalacak. – Kafamı karıştırmayı bırakır mısın lütfen? Bir şey yazmaya çalışıyorum şurada, alınganlığın sırası değil. – En güzel çocukluk anınız bence şimdinize en yakın anınızdır. Bunun sebebi ise, yaş denen geçen yılların sayılmasından ibaret olan basit bir matematik işlemini yok saymanızdır. Yok saymak öyle kolay değildir bir şeyleri, hele ki bu sizin saçlarının ağarmasına, dişlerinizden birkaçının çürümesine, alnınızın birbirine giren iki levha gibi üst üste binmesine, derinizin yemeyi hep dilediğiniz pizza gibi incelmesine ve sıcağı, soğuğu daha iyi anlamanıza sebep oluyorsa bu şey. Yok saymak zor iştir vesselam, her babayiğidin harcı değildir, her prensesin tavrı da değildir. Bu yüzden yok saymanın başlangıcı ve kapılarının ardına kadar açılması tek bir yok saymaya – çocuk olmaya – bağlıdır. Siz hiçbir çocuktan daha iyi yok sayabilen birini gördünüz mü? Beş dakika öncesine kadar en kıymetli eşyası olarak gördüğü oyuncağının yüzüne bakmayışı, başka bir uğraş bulması kendine sizce de bir nevi yok sayma değil midir? Gel seninle beraber çocuk olalım bu gece sevgili okuyucu. Yok sayabilir misin çocukluğunu bile, bu gece, benimle, – sen – sevgili okuyucu?Çünkü çocuk olunca ancak görebiliriz gökyüzündeki en parlak yıldızı
Çünkü çocuk olunca ancak yok sayabiliriz her şeyi
Çocuk olunca en güzeli olur her şey yediklerimizin
Çocuk olunca en sıcağı olur sarılmaların
Olunca en soğuğu havaların, üşümeyiz bile içimizin sıcağından
Olunca sabahların en karanlığı, korkmayız bile gözlerimizin ışıltısından
En güzel kahvaltıyı yapabiliriz, bir tane zeytin ile
En uzun insan olabiliriz dünyadaki birkaç merdiven çıkarak
En çocuk olan çocuk biz olabiliriz, herkesten daha çok, çok çocuk olabiliriz, alnımızın kırışmış akıyla…