Barbar

İçimdeki bozgun büyüyor; irademin koca bir çınar olduğunu iddia edebilecek cesarete hiçbir zaman sahip olamamıştım zaten, ancak şu an koca bir çınar bir yana, makineleşmenin aziz çocuklarından olan bir kürdan kadar olduğunu bile iddia edemem. Başladığım her işte edindiğim kusursuz yenilgiler sayesinde “bu sefer ders çıkaracağım bundan” diyerek kendimi kandırmalarım bile seyrekleşti – yenilgilerimin sıklaşmasına rağmen. Optimist duyguların yerini alan melankoli sanki beni gerçekten olduğum kişiye daha çok yakınlaştırıyor, sanki yüzyıllardır içimde sakladığım ruhumu dudaklarıma değen tütün vasıtasıyla kanırtıp, kandırıp havaya salıyor. Havada avare ruhum; tıpkı içimdeyken olduğu gibi… Benliğimin benden uzaklaşmasına rağmen, kendimi kendime daha yakın hissetmemde elbette ki bir bityeniği bulunmakta; fakat ben bunun farkına varabilecek zihinsel aydınlıktan çok uzaklarda bulunan karanlık gölgelerle boğuşmaktayım. Bazı boğuşmaların galibinin olmayacağını biliyorum, tıpkı tüy sıklet fikirlerimin altın kemerliler arasında biçare savruluşu gibi. Hele ki bu boğuşmalar karanlık gölgeler olarak adlandırdığım kalbinde bir adet bile fotona sahip olmayan barbar zihniyetli insan bedenleriyle olunca, benim sıkletimin de bir önemi kalmıyor; neticede artının eksi ile çarpışması yine eksidir. Bu küçük matematik kuralının dahi nasıl hala geçerli olduğunu düşündüğümde hayretler içerisinde kalıyorum. Dünyadaki, herkesin kendisi için oluşturduğu tüm dünyalardaki her şeyi, her kuralı, kaideyi, normu, amansızca bozan insan bedenleriyle birlikte bulununca – zihnimdeki dünyada bile – insan bedeninin sürekliliğinin sağlanmış olmasını anlamlandıramıyorum. Anarşistlerden ve saire bahsetmediğimi açıklamama gerek yok sanırım, çünkü anarşizm dahi kabaca ifadeyle kuralsızlık kuralına sahiptir. Yalnızca yıkan, üretimden böylesine uzak barbarlar arasında yaşamaya zorlandığım için her gece ve gündüz lanetler okuyorum Tanrı’ya – beni duyuyorsa diye de hiçbir zaman var olmadığına inanmak istiyorum. Binlerce yeni yöntemler geliştiriyor, farklı stratejiler üretiyor ve o şekilde saldırıyorum bu zihniyete sahip insan bedenlerine – onlara ceset demek isterdim ancak cesetler bile azot döngüsüne katkılarıyla yararlı varlıklardır – ancak ortaya çıkan sayısız olasılıktan hiçbiri beni zafere, zafer bir yana beraberliğe götüremiyor. Bu yüzden tekrar lanetler savuruyorum Tanrı’ya, dünyadaki karanlık düzenin sürekliliğine ket vurmadığı için, dünyamdaki yenilgilerimin sonuncusunu bana hiçbir zaman tattırmadığı için… Bazen de dualar ediyorum, tüm insan bedenlerinin – benimki dâhil – birer cesede dönüşmeleri adına; lakin beni lanetler okurken duymayan Tanrı, dualarımda da duymuyor, onu yoktan var etmeye gücüm yetmiyor… insan bedenlerine bile yetmediği gibi…