Knut Hamsun

Yazan:AntagonistYazı kategorisi Genel
  • Bulutsuz, berraktı gökyüzü; benim de gönlüm gölgesiz. (s.13)
  • Kendimi suyun üzerinde tutmak artık olanaksızlaşmaya başlamıştı. (s.31)
  • Ne güldüm, ne güldüm. Boğazımdansa tek ses çıkmıyordu; dilsiz ve bitkindi benim kahkaham; ağlamak özlemini taşıyordu. (s.50)
  • Gönlümde tek bulut yoktu, tek rahatsızlık duygusu, düşüncelerimin eriştiği ölçüde, gerçekleşmemiş tek arzu ya da heves yoktu. (s.51)
  • Sana söylüyorum, ey gökyüzündeki kutsal Baal; sen yoksun, olsan sana öylesine lanet ederdim ki; göklerin cehennem ateşiyle ısınırdı. Sana söylüyorum: kulluğumu gösterdim. Reddettin, kovdun beni, ben de sana ebediyen sırt çeviriyorum, çünkü sen bağış saatini yadsıdın. Sana söylüyorum, biliyorum öleceğim, yine de alay ediyorum. Seninle, burnumun ucunda ölüm, alay ediyorum, ey gökteki! Apis! Sen benim üzerimde gücünü gösterdin, ama bilmiyorsun ki, felaketten yılmam ben; bunu bilmen gerekmez miydi? Kalbimi uykularda mı yarattın? Sana söylüyorum; bütün varlığım, içimdeki her damla kan, seni hiçe saydığından, bağışlayıcı yardımına tükürdüğünden ötürü mutludur. Bu saatten öteye ben, senin bütün eserlerinden, bütün senden el-etek çekiyorum: bir daha Seni düşünecek olurlarsa, bütün düşüncelerime lanetler ediyorum; bir daha senin adını anarlarsa, dudaklarımı koparıp atmak, görevim. Gerçekten varsan, sana ömrümde ve ölümümde son sözümü söylüyorum: Hoşça kal! Sonra da susuyor, senden yüz çeviriyor, alıp başımı gidiyorum… çıt yok. (s.113)

    Açlık (Varlık Yayınları, 46.Basım, 2020)

Yorum bırakın