Peyami Safa

Arkamdan bir şehir kaçıyor. Dizlerimde bir kerpeten. (s.45)
Nüzhet bana yalan söyledi. (s.52)
Dünyanın hiçbir Nüzhet’i yalan söylememelidir. (s.53)
Hayatımda büyük bir devrin kapandığı, korkunç yarına ilk adımı attığım an. Felaketlerimin başladığı saniyeyi tanıyorum. Hiç aldanmam. (s.77)
Denizde, dalgalar arasında boğulacağını anladıktan sonra hiçbir hareket yapmayarak kendilerini suya salıverenler ve felaketi bir an evvel isteyenler gibi kendimi bırakmıştım. (s.87)
Zaman yürümüyor, dakikalar korkunç bir sıkıntı içinde uzuyorlar, hatta dağılıyor, birikmiyor, toplanmıyor ve bir çeyrek saat olamıyorlar. (s.97)
Deniz gibi yayılıyor ve beni çeviriyorlar. Serinliklerini hissediyorum, çıplak vücudumu saran dalgaların birdenbire taş kesilmeleri gibi, duvarları giyiyorum. (s.99)

Dokuzuncu Hariciye Koğuşu (Ötüken Yayınları, 97.Basım)