Uzak

Kanayan kanatlarım var benim
Bir deri bir kemik kalmış kafatasım
Aklımı sarhoş eden zihinsel bulanıklığım
Ayaklarımı sevmemi sağlayan boynuzlarım
Uçamam uzaklara

Dört mevsim doluyor ciğerlerime
Nefes aldıkça batıyor göğsümdeki parmağın
Resmileşiyor anılarım karikatürlerde
Koca burunlu, pörtlek gözlü olan benim
Koklayamam uzakları

Bir şarkı çalınır kulağıma uzaktan davul misali
Uzakta olan ne varsa iyi gelir de bana
Bi uzaklar iyi gelmez sevdama
Kalbim ağrır şairin dediği gibi
Duyamam uzakları

Yarınlar büyür gözümde
Yetişemem kaçırdığım otobüsüme
Bugün benim günüm olmayabilir
benim ayım, yılım hatta ömrüm de
Yetişemem uzaklara

Her şeyi çözerim de kendimi çözemem
İlkokuldayken işçi problemlerini de çözemezdim zaten
İnsanoğlu işte neyse yedisinde
Aynı fakirlikte hep yetmişinde de
Çözemem uzakları

İçime dolar da soğuk hava
Beyazlatır ciğerlerimi
Ben de yakarım bir sigara daha
Kar da sevmemişti bence beni
Titrerim uzaklara

Sen de gelme üzerime be güzelim
Bak güzelim diyorum, ama değilsin benim
Zaten ben kimim ki güneşi sahipleneyim
Koca dünya döner etrafında, ben de kimim?
Çirkinim uzaklara

Hep kendimi anlattım değil mi?
Darılırsın bir de sen şimdi bana
Varsın darıl, zaten uzak değil misin?
Ben enayi miyim güneşe dokunayım
Dönmez dilim uzaklara

Ol desen olurdum alâsı enayinin
Ama ateşi de sevmem ki ben
Bir uzaktakileri severim, lakin
Onları da bu şiire sığdıramam
Dönemem uzaklardan

Ben var olamam uzaklarda
Lakin hep kalırım orada
Zaten derdim değildir var olmak
Varım diyebilmektir insanca
Hürriyetsizim uzaklara