Alâ

Sen ki bağırırsın <ben Alâyım> diye
Pek selvi boylu da sayılmazsın aslında

Ama uzanırsın bulutların üzerine boylu boyunca
Bir kez gören, karanlıkta yolunu bir daha kaybetmez

Sözler verirsin sevdiklerine hamsi, levrek, palamut
Dış kapının dış mandalıdır en sevdiklerin bile

Anlatsam yedi ceddime gülerler bilmem nereleriyle
Oysa yatak odanda saklıdır koskoca Haliç

Sevmezsin şiiri ben yazmış olsam bile
Tek sevdiğin şiir beyitlere serilidir

Kalemini tutan Vehbi İzmirli bile değildir
Şereflendirmediğin ziyaretinle, her gece huzuru kaçan

Gökten inseydi sana olan sevgim
Sen sorardın sadece <bu da kim?>

Bakışların sivridir, zımparayı küstürür, bezdirir
Tırmalamaları bile Oğluş diye sevdirir

Tırmalamaları bile Oğluş diye sevdirir
Yazsan şiir, olurdu halin hallice Nefi’den de